. | Ertan Doğan | 10 Mart 2010 Saat: 15:43:31



Anasayfa Forum Resim Video Defter İletişim

HABERLER :

Başkanımızı Destekliyoruz

Ana menü

Anasayfa

Haber

Forum

Resim

Video

Ziyaretçi Defteri

İletişim

Kategoriler

Haber

Ertan Doğan

Tayfun Erkızan

Behzat Kocavardar

Memnune Doğan Makaleler

Ergül Dağcı Makaleler

Dikili Engelliler Dayanışma Derneği

Dikkatimi Çekenler

Fıkralar

Duyuru

Linkler

Video

	Kaleci hatası
	Deprem
	Tarihteki en ilginç 5 Gol
	Dünyanın en komik golü
	Dünyadaki En komik sahneler

Sayaç

	Bugün	Toplam
Tekil	12	15564
Çoğul	15	22674
Online	4
IP	38.107.191.95

ÖLÜME ÇALIM

YAZAR VE KİTAP HAKKINDA

       Ertan DOĞAN 1978 yılında Bursa’da doğdu. 1978 yılı sosyal bilimciler, psikologlar ve doktorlarca “ İndigo Kids” kuşağı olarak adlandırılır. Bu kuşağın özel beyin ve yetenekleri olduğu kabul görmektedir. Doğuştan Serebral Palsi (beyin felci) hastası olan Doğan’ın İlkokulu hiç kalem kullanamadan Bursa’nın tarihi okullarından biri olan Hocailyas İlkokulunda bitirmeyi başarması biraz da bundan olsa gerek.
       Ertan, yaşamını tekerlekli bir sandalyede emniyet kemeriyle bağlanarak sürdürüyor. Hiçbir uzvunu kullanamadan bir başkasına bağımlı olarak yaşıyor. 2008 yılının “Engelliler yılı,” ilan edilmesine karşın, hala; “özürlü” ile “engelli” arasındaki farkın bile farkında lığından haberi olmayan insanların çoğunlukta olduğu ülkemizdeki okul ve kurumların, tekerlekli sandalyeyle ulaşıma uygun olmayan yapıları yüzünden ilkokuldan sonraki öğrenimine devam edemedi.
       On sekiz yaşındaydı yıllarca süren tedavilerin ve koşuşturmaların ardından iyileşemeyeceğini ve bundan böyle yaşamını bu şekilde sürdürmek zorunda olduğunu anladığında. Ertan’ın bedeni ne denli ağır bir hasar gördüyse de zekası bu devinimsiz bedene inat umulmaz derecede mükemmel çalışıyordu. Zira bu beden tüm işlevlerden ne denli uzak kalmaya çalışsa da yine de üzerinde pırıl pırıl, yaşam ve doğa kurallarına kafa tutan yaratıcı bir beyin ve zeka taşıyordu.
       Kaçınılmaz sonda büyük bir psikolojik patlama yaşayan Ertan; “Eğer hasta olmasaydım gazeteci olurdum!” istek ve inancıyla yola çıkarak yaşamında yeni bir dönemin kilometre taşını oluşturdu. Elleriyle dokunamasa da yüreğiyle dokunmayı becermişti yaşama. “Yaşam” yaşanandı, yaşanıyordu ve kaçınılmazdı. Kendi yaşam öyküsünü yazmakla başladı işe. O söylüyor annesi yazıyordu önceleri. Sonra cep telefonunu kullanmayı öğrendi. Sol elinin orta ve yüzük parmağıyla telefonunun giden mesajlar bölümüne mesaj şeklinde yazıp kaydettiği yazılarını Mesajlar halinde annesinin telefonuna gönderdi. Annesi de bilgisayara geçiyordu bu yazıları.
       İlk kitabı olan “Ben De Varım” adlı romanı bu şekilde ancak tam on yılda oluşabildi. 2006 Temmuz ayında Etki Yayınları tarafından yayımlanan kitabında, “kendi deyimiyle” yüreğini ortaya koyan Ertan DOĞAN, ikinci roman denemesi olan “Ölüme Çalım” da ise beynini koymuş…
       Zor olanla imkansız arasında gidip gelmeler insan hayatının çevrimiçleridir. Edimci olan toplum ve edinimci birey zaten olağanlarla baş edemezken Ertan DOĞAN ve O’nun gibi olanların “beniçinci” olmayan tüm eylemleri, saygın beyinli insanlar için bile örnek oluşturacak denli bir başarı ve erdem öyküsüdür. Ertan DOĞAN’ın engellileri az ama hele de engellilerin hiç engeli olmayan bir ülke ve toplum oluşumu düş’ü var. Ben buna şahitlik ederim.

Kenan BEYSOYLU
Toplum ve sosyal bilimci

ÖLÜME ÇALIM
Roman
Ertan DOĞAN
(312 sayfa)
       Bu kitapta yer alan olay ve kişilerin, gerçek kişi, kurum ve kuruluşlarla hiçbir ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.

Teşekkürler……

       Yaşamımdaki tüm gereksinimlerimi eksiksiz karşılayan, kendinden çok şeyler feda eden, benim için bir ailenin ötesinde olan annem Meymune Doğan ve babam Erdoğan Doğan’a, ağabeyim Ertuğrul Doğan ve eşi Zennube Doğan’a, yeğenlerim Gökhan ve Muazzez Yağmur Doğan’a… Sevgili dostlarım Tayfun Erkızan’a, Faik Alpaslan’a, avukat Turan Karadağ’a, Dinçer Sezgin’e, Şemsettin Şen’e, Behzat Kocavardar’a, Derya Sayın’a, Y.Teoman Serinkaya’ya, Nevin-Mehmet Bakır’a, Vecdi Çıracıoğlu’na, Ayşe Aral’a, Esin Utkaner’e, Bircan-Hacer Şengül’e, Egemen Nilüfer Güzel’e, Orkun Yağcı’ya, Mustafa Bozbey’e, Tayfun Talipoğlu’na, İffet Diler’e, Sonay Teker’e, M.Mahzun Doğan’a, Özer Akdemir’e, Döne Otyam’a, Aysel Arabacıoğlu’na-Tuğçe Topçuoğlu’na-Sevgi Gürer’e, Aydan Heper’e, Sibel Özman’a, Kamuran Esen’e, Zehra Uluca Sert’e, Tülay ve Tülin Onatlı’ya, Leman-Ekrem Ersoy’a, Fatoş Ceylan’a, Tülay-Düzgün Aslan’a, Ergün Kula’ya, Ali-Suna Durgun’a, Tülay-Ahmet Boldan’a, Behçet Urgun’a, Bertu-Bekir Altaş’a ve desteğini hiçbir zaman esirgemeyen Dikili Belediye Başkanı Osman Nuri Özgüven’e ve Kenan Beysoylu Hocama sonsuz teşekkürler…

ARKA KAPAK

       —Bir gece evimizin kapısını polis çalarsa hiç şaşma anne! Baksana ortalıkta Atatürkçü kalmadı, yakında bizi de alırlar içeriye.
       "Ayy, Allah korusun oğlum, deme öyle…" dedi Emine ve kulağını çektikten sonra, üç kere masayı tıklattı. Güneş şemsiyesinin altında oturmalarına rağmen, üzerinde kazak olduğu için, sıcak iyice bunaltmıştı Çağatay'ı. Gazetelere bir süre daha göz gezdirdikten sonra, ayağa kalktı. Bacaklarını açmak için mermer zeminde birkaç adım yürüdü ağırdan. Merdivenlerden bahçeye indi. Çimlerin üzerinde yürürken kendini cennetteymiş gibi hissetti. Oysa bu ev, çok zaman cehennemden farksızdı onun için. Buluşmayı geciktirdiği için, bahçesinden özür diledi üzgün bakışlarla. Görülmeye değer bir bahçesi vardı Işılların. Güller ve ortancalar karşılıklı sıralanmıştı.
       Okşanınca, çevresine mis gibi koku salardı fesleğen. Sevdalı serçelerin buluşma yeriydi çam ağacı. Işıklar yanınca içi içine sığmazdı akşamsefasının. Her ne kadar doğa, tüm cömertliğini sergiliyorduysa da bu güzel bahçede, insan görmek istemedikten sonra, yapacak ne kalıyordu geriye?
       Çağatay, fesleğene elini sürerken; 'sahip olduklarımızın değerini niye çok geç anlarız,' diye sordu içinden. Gökyüzünün mavi olduğunu biliriz de kafamızı göğe çevirip, o maviliğin büyüsüne kaptırıp kendimizi, kaç kez düşlere dalarız? Doğanın yeşilliğini severiz de, çınarın gölgesinde soluklanırken, dallarla yaprakların kendi aralarındaki söyleşisine kulak verenimiz olur mu hiç? Sırf; gökyüzü mavi, ağaçlar yeşil diye mutlu olanımız var mıdır? Çam ağacının gölgesinde çimlere uzanmış, pırıl pırıl gökyüzünü izlerken; mutluydu Çağatay, hem de çok...
'Şairin istediği mutluluğun resmi bu olmalı,' diye geçirdi içinden...
(Kitaptan bir alıntı.)

ERTAN DOĞAN
14 TL.

Ertan Doğan

Ertan Doğan Makaleler

Memnune Doğan

Memnune Doğan Makaleler

Keşke Hiç Keşkelerimiz Olmasa

Ergül Dağcı

Ergül Dağcı Makaleler