Duygularını paylaşacak kimse bulamayınca insan, içine kapanıp kendisiyle konuşur hep. O an da artık iki kişisinizdir, siz ve sizi dinleyen iç benliğiniz. Konuşur, konuşur, konuşursunuz. Öyle çok birikir ki içinizde sözcükler, yüreğiniz şişer ve patlamak ister.

       ‘Yeter artık!’ der, ‘Yeter…’ Kendi yüreğiniz, kendi benliğiniz sizi dinlemek istemez artık. Birini ararsınız o zaman. Bir kuş olup uçmak, kendinizden uzaklaşmak istersiniz. Uçarsınız kanatlarınız yoruluncaya dek. Konacak bir yer ararsınız. Bazen bir kapı aralanır, güler yüzlü, sevecen… Aralıktan içeri süzülürsünüz düşünmeden. Bir dal bulursunuz kendinize konacak. Yalancı baharı yaşarsınız bir süreliğine. Sonra konduğunuz dal sizin yükünüzden eğilir, eğilir ve pat diye yere düşersiniz. Uçup, yeni bir dal ararsınız. Bulamazsınız… Çünkü konmak istediğiniz bütün dalların kendine göre bir uğraşısı ve bir yaşamı vardır. Siz, orada fazlalıksınızdır. ‘En iyisi kendi yuvama döneyim!’ diye düşünürsünüz. Enerjiniz, gücünüz tükenmiş, umudunuz yitmiştir. Kanatlarınızı can havliyle çırpar, iç dünyanıza geri dönersiniz.

      Orası şimdi daha karmaşıktır. Çözemediğiniz sorunlar bir çığ olup, üstünüze yuvarlanır. Çığın altında kalır, ezilirsiniz. Nefes alacak, yaşama tutunacak bir delik arasınız. Bulamazsınız… Melankoliye kapılır, kaybolursunuz. ‘Keşke!’ dersiniz, ‘Keşke hiç uçmasaydım yuvamdan!’ Oysa keşkeler hiç eksik olmayacaktır yaşamımızdan. Yeni bir dal uzan dığında size, yeni bir filiz belki… İçinizde bir kıpırtı, bir umut yeşerir yeniden. Kanatlarınızı çırpar, yeni bir keşkeye doğru uçarsınız. Keşke, hiç keşkelerimiz olmasa…